Vaðið yfir nýliðna daga

19. júlí 2004 | 0 aths.

Þar sem ég er kominn í eilitla skuld í þessum dagbókarfærslum mínum ætla ég að fara á hundavaði yfir atburði liðinna daga, sitjandi á ættaróðalinu austur á Héraði. (Þetta tiltekna ættaróðal hefur reyndar ekki verið í eigu fjölskyldunnar nema í rúmt ár - en það er aukaatriði).

Fimmtudagskvöld: Skrekkur annar. Langt síðan ég hef hlegið jafn mikið í bíó. Hún nær reyndar ekki að halda manni hlæjandi allan tímann, en á góða spretti.

Á föstudaginn komu pabbi og mamma úr Borgarfirðinum. Pabbi hjálpaði mér við að rífa niður gamla gufugleypinn í eldhúsinu og skella nýjum upp. Þann nýja hafði ég keypt þegar ég flutti inn en aldrei komið því í verk að setja hann upp. Það tók okkur varla nema hálftíma og ef við ættum að endurtaka þetta myndum við gera það á innan við kortéri.

Föstudagskvöldinu varði ég svo í rólegheitum með systkinum mínum við sjónvarpsgláp og haugsskap eftir sameiginlegan kvöldverð.

Laugardagur fór í stúss og afslöppun (en ekki pökkun eins og til hafði staðið). Ég mætti svo glaðbeittur í grillveislu í Elliðaárdalnum þar sem blásið hafði verið til endurfunda Svarfaðardalsnema. Mæting í grillið sjálft sló nú engin met (þótt góðmenn væri), en gestir tíndust á svæðið fram eftir kveldi svo brátt varð þar margt manna. Einna mesta athygli vakti innkoma hárlausra Hafnfirðinga en samantekin hárlos þeirra þóttu með eindæmum. Aðeins sló á glauminn þegar ekki alveg nægilega ígrundað fimleikaatriði sem ég tók þátt í lyppaðist niður og olli höfuðbroti gítars eins forláta sem lá heldur illa við falli voru. Tónfróðir gestir gáfu þó þann úrskurð að höfuðbrot þetta myndi ekki reynast banvænt og að gítaralæknirar myndu geta læknirarað hann aftur til fyrri heilsu. (Atriði þetta hafði heppnast mun betur á æfingu fyrr um kvöldið).

Einhverjar myndir frá þessari samkomu birtast kannski hér þegar ég verð kominn aftur í mína eigins stafrænu myrkrakompu.

Veðrið var alveg frábært og það rifjaðist upp fyrir mér þar sem ég brá mér afsíðis til vökvalosunar hversu langt væri síðan ég hefði verið á rölti í skógi að næturlagi. Ég lofaði því sjálfum mér því að gera meira af því að heimsækja Elliðaárdalinn.

Ég lét mér nægja bjór með kvöldmatnum og skipti svo yfir í gosið þannig að þegar ég skreið í bælið um þrjúleytið var runnið af mér. Ég sá því fram á að vakna úthvíldur og hress við söng vekjaraklukkunnar um hádegið til að fara að pakka. Svo varð ekki.

Ég lá fyrst andvaka og svaf síða bæði laust og illa. Stóran hluta nætur lá ég í einhverju hálfmóki þar sem einhverjar bullhugsanir þvældust um í kollinum á mér. Ég vissi að ég var ekki að sofa almennilega en hafði mig ekki í að brjótast út úr farinu með einhverjum ráðum. Trúlega var eitthvað breytinga/flutninga -stress að stríða mér og undir niðri vissi ég að vekjaraklukkan væri að tifa - hugsanlega hefði ég slakað betur á ef ég hefði vitað að ég gæti sofið eins lengi fram eftir og þörf krefði.

Þegar klukkan svo gól var ég því minna úthvíldur en til stóð, en tókst þó að koma mér í gang, pakka niður og ná út á völl á rúmum klukkutíma. Flugið heim var tíðindalaust með öllu og þótt ekki væri alveg jafn sólríkt á Egilsstöðum og í borginni er alltaf gott að koma heim (ég fer svo nota bene líka heim þegar ég fer til baka...). Hér er núna öll familían samankomin að Sigmari undanskildum og á sunnudagskvöldinu var blásið til veislu með dýrindis grísalundagrillun með öllu tilheyrandi.

Um hádegi í dag (mánudag) komu svo frænkur Halldóru og afi hennar hingað. Þegar þetta er skrifað eru þau öll úti í bústað ásamt Ella, Halldóru og Vilborgu (sem hefur verið í góðu stuði - en er reyndar að kvefast). Ég er hér í afslökun ásamt gamla settinu og stefnt er að kúlubarningi á grænum flötum Fellanna í fyrramálið.

Adíós að austan.